O nas

Federacja Wspólnot Życia - opis

Federacja Wspólnot Życia to inaczej domy z osobami niepełnosprawnymi i chorymi, w których zamieszkują i ubogacają się wzajemnie osoby niepełnosprawne i sprawne. Każdy z domów wtopiony jest w społeczeństwo, w środowisko lokalne. Zazwyczaj są to małe domy jednorodzinne lub mieszkania w blokach, w których mieszka od 2 do 15 osób. Domy te niczym się nie wyróżniają spośród innych domów zamieszkiwanych przez zwykłe rodziny. Nie ma na nich tabliczek, a w środku sprzętów przypominających ośrodek lub instytucję (typu gaśnice i informacje o wyjściu ewakuacyjnym). Nie ma też kancelarii, biura, księgowości, sekretariatu, portierni itp. Urządzenie i wyposażenie takiego domu nie może odbiegać od standardowego w danym kraju, toteż jest on wyposażony w zwyczajne meble i sprzęty codziennego użytku. Z założenia jest to zwyczajny dom, w którym mieszka się na stałe i do końca życia. Zewnętrzne życie mieszkańców każdej poszczególnej wspólnoty polega na nieustannym wypełnianiu codziennych zwykłych sprawunków domowych. Nie ma regulaminu domu, jest tylko zdrowy rozsądek i obowiązujące zasady współżycia społecznego.
Do wszystkich domów przyjmowane są przede wszystkim niepełnosprawne sieroty społeczne lub osoby zaniedbane i pozostawiane bez opieki. Wachlarz niesamodzielności jest bardzo szeroki: są osoby o niepełnosprawności ruchowej i z upośledzeniem umysłowym, lekkim i znacznym. Jedni ubogacają drugich. Sprawniejsi opiekują się słabszymi. Słabsi obdarowują prawdziwym doświadczeniem miłości. Każdy bowiem jest tutaj cenny i ma coś do zaoferowania.
We wspólnotach życia opiekunowie nazywani są umownie Socjuszami, zaś osoby z niesamodzielnością Współmieszkańcami. Socjusze, którzy decydują się towarzyszyć osobie słabej (bez względu na wybór własnej opcji życiowej), przyjmują wspólnotę za swoją, łącznie z jej konsekwencjami. Każdy poszczególny członek wspólnoty posiada obowiązek nieustannej pracy nad swoim wewnętrznym rozwojem i swoją wrażliwością. Relacje opiekunów do osób niesamodzielnych zbliżone są do relacji rodzic-dziecko lub też przyjaciel-przyjaciel. Socjuszami są osoby każdego stanu: małżeństwa, osoby samotne, osoby konsekrowane, które decydują się na poświęcenie swojego życia na stałe lub okresowo dla człowieka ubogiego, w którym dopatrują się samego Jezusa Chrystusa.
Rozróżniamy pięć typów wspólnot życia:
Wspólnoty Rodzinne z Osobami Niepełnosprawnymi
Domy Rodzinne z Osobami Niepełnosprawnymi
Domy Chronione z Osobami Niepełnosprawnymi
Wspólnoty Mieszkaniowe z Osobami Niepełnosprawnymi
Rodziny Zastępcze z Osobą Niepełnosprawną

Wszystkie rodzaje domów zgrupowane są w Federacji Wspólnot Życia. Dzięki temu ich mieszkańcy czują się w nich bezpieczniej i są bardziej pewni swojej przyszłości. Ich los jest na bieżąco monitorowany i odpowiednio stymulowany, a przez to wystarczająco zabezpieczany. Pełni ona funkcję wspomagającą, nadzorującą i kontrolującą. Sprawuje opiekę prawną nad poszczególnymi wspólnotami i ich mieszkańcami. Propaguje idę domów rodzinnych - wspólnot mieszkaniowych z osobami niepełnosprawnymi, dba o ich rozwój i powołuje do życia kolejne. W grupie domów o wiele łatwiej przetrwać każdemu poszczególnemu domowi, a przede wszystkim tym najsłabszym. Dzięki federacji, wspólnoty życia mogą się rozwijać. W razie wystąpienia trudności w prawidłowym funkcjonowaniu domu, z poradą, pomocą i troską przychodzą inne. Każdy dom w niewidoczny sposób jest podporą drugiego. Ta swoista symbioza pozwala na trwałe i stabilne funkcjonowanie. Bardzo ważną rolę odgrywają tutaj wspólne finanse, pomoc fizyczna (np. zastępstwa w wypadkach losowych) i – co najważniejsze – wspólne prowadzenie domów, wzajemne ubogacanie się, wspieranie i dzielenie się swoim doświadczeniem. Ważna jest także wspólna formacja, która tworzy Wspólnotę. Chodzi tu również o wzajemne korygowanie błędów, a także wspólne przeżywanie radości i smutków. Siatka powiązań jest w tym wypadku jedyną drogą do istnienia, prawdziwego funkcjonowania i przetrwania danej wspólnoty. Dzięki temu wspólnoty życia mogą być znakiem dla współczesnego świata.
Zachęcamy, rodziny, małżeństwa, samotnych, osoby konsekrowane - wszystkie osoby dobrej woli, do zakładania i współtworzenia wspólnot życia z osobami słabymi i ubogimi - do odkrywania swojej słabości i wspólnego ubogacania się.